bij het overlijden van Hanna Mobach op 28 februari 2024, 90 jaar oud. Onstuitbare levenslust – ‘joie de vivre’ – zo zou ik Hanna’s leven willen samenvatten. En zij had daarbij het grote geluk, dat ze die vreugde ook had leren uitdrukken, van kinds af aan: Het Wiegje, 1939 keramiek. 6,5x7x4,5cm “Vader tekende portretten van moeder en mij. Ik herkende ons niet. Er werden altijd veel verhalen verteld, over grootvader die de pottenbakkerij begonnen was, over Abraham die uit Ur der Chaldeeën vertrok naar het land Kanaän – mijn grootvader was uit Friesland naar Utrecht gekomen, eenzelfde soort mannen waren het dus. Verhalen over schilders en beeldhouwers, over Italië, de Sint Pieter in Rome, over Michelangelo, Da Vinci, Raphaël, over Dürer en over Rembrandt.” Ze begon zelf in het klein, met het wiegje dat ze als vijfjarige in klei had gekneed: “Met klei speelde ik alleen als ik mee mocht naar de fabriek. Toen ik vijf was probeerde ik de prachtige wieg van de kleuterschool ...
Reacties
Een reactie posten